Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Vivenda > Comunidades de veciños seguros e lexislación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Reformar o fogar sen romper a cabeza

Planificar as obras, pedir varios orzamentos e contratar a profesionais que ofrezan garantías e respaldo son a clave para evitar problemas serios

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 20deMaiode2009

A crise ha estancado o mercado inmobiliario, pero en cambio revitalizou o sector das reformas. Oficios como a albanelaría, a fontanaría, a carpintaría ou a decoración consolídanse como a alternativa perfecta para quen queren cambiar a casa sen mudarse de domicilio. Nos dous últimos anos, a demanda destes servizos aumentou tanto como a súa oferta, cuxos anuncios se multiplican en caixas de correos, farois e paradas de autobús. Os protagonistas desta dinámica son, por unha banda, as persoas que pensaban mudarse e xa non poden facelo; por outro, os profesionais da construción que se quedaron sen emprego e lanzáronse a traballar por conta propia. Agora ben, con tantas alternativas, en quen se pode confiar? Cando é o mellor momento para iniciar as reformas? Por onde convén empezar? En definitiva, que cousas hai que ter en conta antes de acometer obras en casa?

A precaución, fundamental

Mellorar a estrutura e o aspecto do fogar é un proxecto que ilusiona. Máis aló dos inconvenientes, como o ruído ou a sucidade, estrear unha cociña ou un baño, darlle maior amplitude á sala ou ter luz nunha habitación cega fan que valla a pena romper azulexos, tirar tabiques ou furar unha parede. Pénsase que o resultado final compensará todas as molestias, pero… que pasa se non é así? E se as obras resultan ser unha chapuza ou, peor aínda, quedan sen terminar? Que facer se o albanel ou o fontaneiro desaparecen a metade de traballo, ou se as reformas prolónganse demasiado? Como actuar cando as obras afectan os veciños ou hai un accidente grave?

Non hai que fiarse dos orzamentos custosos, pero menos aínda dos demasiado baratos

Estas preguntas debuxan os peores escenarios posibles, pero convén facerllas posto que están inscritas na realidade. Calquera desas situacións pode ocorrer. E, de feito, suceden. Por iso é imprescindible tomar certas precaucións antes de iniciar a transformación do fogar.

  • 1- Que facer e cando. O primeiro paso antes de chamar a un profesional é decidir que cambios quérense acometer e cando é o mellor momento de facelos.

    • Soñar con certas melloras ou inspirarse en revistas de decoración está moi ben, pero non se debe esquecer o aspecto racional e metódico do asunto. A planificación é moi importante, pois axuda a evitar gastos innecesarios, contratempos e desgustos. É mellor, por exemplo, non cambiar o alicatado e os mobles do baño sen sanear antes os canos vellos que, a medio prazo, darán problemas e esixirán unha obra de maior envergadura. En termos de prioridades, a orde debe ser da estrutura á aparencia.

    • En canto ao momento de iniciar as obras, os meses de verán son os máis adecuados, sobre todo para as reformas de gran calibre. Estes traballos -que resultan moi invasivos con ruídos, cascallos, po e o movemento de persoas e materiais- case sempre obrigan á familia a abandonar a vivenda de maneira temporal; por iso é polo que xuño, xullo e agosto sexan os meses idóneos, pois coinciden, polo menos en parte, co período vacacional.

    • Isto aplícase tamén aos veciños: é probable que as molestias sexan menores que noutros momentos do ano.

  • 2- Orzamentos e garantías. Unha vez que se decidiu que se vai facer e cando, o seguinte é buscar distintas opcións. Solicitar varios orzamentos, consultar polos materiais, preguntar polos prazos de execución e, sobre todo, pedir referencias son accións crave antes de elixir a un profesional ou unha empresa para que faga obras en casa.

    • Agora a oferta é máis diversa, e é bo momento para conseguir uns cuantos presupostos. Ter cinco ou seis opcións na man permite coñecer cal é o prezo media do mercado e descartar as propostas que se afasten demasiado del, tanto por caras como por baratas.
    • Non hai que fiarse dos orzamentos demasiado custosos (carestía non sempre se traduce en calidade), pero menos aínda dos que son demasiado económicos, aínda que a primeira vista poidan ser moi tentadores. Unha cousa é que as empresas recorten a súa marxe de beneficios para ser máis competitivas, e outra é que pasen esa tesoira pola calidade dos materiais, do traballo en si ou dos acabados. O barato sae caro.

    • Tamén pode custar moi caro que a empresa ou o profesional non ofrezan ningún tipo de garantías. Ademais das referencias que se poidan ter por parte de amigos ou coñecidos, é importante que a persoa que se contrate poida ofrecer un calendario concreto de traballo, garantías dos materiais e da obra que vai realizar. E, se é posible, que o faga todo por escrito.

    • A crise deixou na rúa a numerosos traballadores relacionados coa construción, cuxa única opción de seguir no mercado laboral foi reiniciar como autónomos a actividade que desempeñaban como asalariados. Con todo, outros toman un atallo: nin papelorio burocrático nin alta no Réxime de Autónomos, nin pago de impostos. Se decide confiar nun destes profesionais, convén extremar as precaucións. O aforro pode ser significativo pero convén facer ben as contas e comprobar que os gastos nos materiais, a tramitación de licenza de obra, o uso de colectores en vía pública e a montaxe da estada exterior recóllanse no prezo final.

  • 3- Documentación e impostos. Os orzamentos escritos, os comprobantes de pago, o calendario de traballo impreso con detalle e as facturas en regra son, en principio, unha garantía de tranquilidade para o cliente. Por suposto, non se trata dun método infalible, nin isto tampouco quere dicir que se alguén non o ofrece sexa un mal profesional. Pero o certo é que, canto mellor documentado estea o dono de casa, máis fácil seralle resolver posibles desacordos e máis protección terá no caso de que xurdan problemas.

    • Orzamento exhaustivo. É recomendable esixir a súa entrega por escrito, e que neste se precise a cantidade, calidade e prezo dos materiais que se van utilizar, así como o importe da man de obra e a data de inicio e finalización dos servizos. O documento debe incluír as formas de pago e os datos de identificación da empresa. Ademais, hai que preguntar, antes de iniciar a obra, que inclúe o orzamento e que se pode cobrar que non estea incluído nel. Porque o de xurdiron “problemas non previstos” é un argumento que pode valer para case calquera circunstancia.
    • O IVE, máis que un gravame. Os operarios que traballan á marxe da actividade regulada polo Estado poden non dispor de seguro de responsabilidade civil, de maneira que ante un accidente ou dano non será fácil que se fagan cargo dos gastos derivados dos mesmos. A relación contractual tampouco está exenta de riscos, xa que carecen de licenza fiscal e non realizan a súa declaración trimestral do IVE. E se a persoa a quen se contrata non realiza a declaración de IVE, non se poderá, no seu caso, efectuar unha reclamación pola vía xudicial, con independencia de que ao cliente cobráronlle o IVE. É o que se coñece como o “falso IVE”. Por iso hai que comprobar que a factura inclúe o NIF e o número de identificación fiscal.

  • 4- Xestionar ben o diñeiro. Tras elixir ao profesional que se fará cargo da reforma e aceptar o orzamento, o seguinte é administrar o diñeiro de maneira concienzuda.

    • Adiantos. É habitual que se esixan ao cliente para iniciar a obra. A empresa está no seu dereito de pedir un diñeiro por adelantadao, pero hase de tentar non anticipalo. Se non queda máis remedio que facer este pago, convén pactar que a cantidade non sexa elevada e, por suposto, esixir unha factura ou comprobante do adianto. Unha cantidade razoable para o sinal será a que non supere o 25% do importe total
    • Pagos. O modo de abonar o traballo é flexible; páctase de antemán coa empresa. Con todo, non debe pagarse o total da obra ata que finalice ao 100%: os pequenos detalles que sempre faltan para terminar calquera reforma e cuxa resolución se alonga no tempo tenden a ser solucionados mellor e máis rápido polos gremios se queda aínda unha parte da factura por pagar.

    • Comprobacións. Antes de completar o importe total, hai que revisar con atención que a reforma se realizase tal e como se acordou, e sen imperfeccións nin defectos. O mellor é tomarse un tempo para comprobar o acabado e os materiais utilizados.

    • Garantías. É posible que durante as obras usáronse compoñentes de segunda man, como cableado, chaves e perillas de luz. Isto só pode facerse con consentimento do titular da vivenda e debe significar un abaratamento dos custos. A garantía dos materiais usados é de só un ano, en lugar dos dous anos de que gozan as pezas novas.

  • 5- Fin da obra e eventuais reclamacións. Se unha vez finalizados os traballos o cliente detecta algún defecto ou deterioración do mobiliario, paredes ou obxectos do fogar debido á actividade dos traballadores, pode negarse a pagar a reforma ata que se repare o dano causado. E, se xa pagou, reclamará á empresa.

    • En primeira instancia pode facelo de modo oral e con ton amable; se non se lle atende de modo adecuado, pode recorrer ao camiño oficial mediante unha reclamación en toda regra.
    • Unha vez terminada do todo a obra e tras comprobar que todo está a gusto do propietario, débese abonar, nos termos e prazos pactados con cada gremio, o diñeiro acordado.

    • A contía da factura debe corresponder ao orzamento aprobado, e nela figurarán a identificación do cliente e da empresa, a descrición dos traballos, o prezo desagregado de materiais, man de obra e saídas, e os impostos.

    • Ademais de esixir unha factura en regra e co IVE engadido, convén solicitar que se inclúan nela os termos da garantía da obra. Tanto factura como garantía estarán datadas, seladas e asinadas polo cliente e polo fornecedor do servizo.

Consellos prácticos

  • Non contrate a unhas “chapuzas”, mellor elixa a un profesional con referencias.
  • Se é un traballador autónomo, verifique o seu DNI ou NIF. Se é unha empresa, cerciórese de que estea dada de alta no Imposto de Actividades Económicas, apunte o seu número de rexistro empresarial e o código de identificación fiscal.
  • Elixa un equipo de profesionais con seguro de responsabilidade civil, xa que responderán de danos extracontractuales (os que afectan a veciños, aos locais…).
  • Se a reforma é integral ou pensa cambiar cociña e baño, deberá atopar unha vivenda alternativa ata que as obras finalicen. Planifique este tema ao detalle, xa que calquera imprevisto ou cambio de última hora dilatará o proceso de reforma e pode aumentar os custos.
  • Consiga varios orzamentos por cada gremio. Informarse e comparar é a mellor forma de dar coa mellor relación calidade-prezo.
  • Solicite orzamentos detallados e por escrito: materiais, custo por unidade, tempo de man de obra… Unha vez aceptado o orzamento, calquera variación deberá serlle notificada e reflectida outra vez por escrito.
  • Desconfíe dos orzamentos verbais e dos moi baratos. Para despexar dúbidas, esixa que lle detallen o que inclúe o orzamento e o que non. Aí radica a diferenza entre uns e outros.
  • Se debe pagar un adianto, abone a menor cantidade posible. En ningún caso este sinal superará a metade do custo total.
  • Non abone o 100% do importe da obra ata que as obras acabasen do todo, incluso o máis mínimo detalle. Acorde efectuar unha parte do pago (o 20%, por exemplo) xusto ao final da obra.
  • Unha vez que os traballos finalicen, revise ao detalle os materiais empregados, así como o acabado final. Se o resultado non é o prometido ou se descubriu danos ou danos, reclame á empresa.
  • No momento do pago, deben entregarlle unha factura na que ademais de toda a información dos traballos (descrición de tarefas, man de obra…), figure a identificación do cliente e da empresa. Tamén, os detalles da garantía.
  • Acepte a factura só cando coincida co orzamento. Se sufriu algunha variación e non lle foi notificada, pode negarse a pagala.
  • Esixa facturas con IVE, datadas, seladas e asinadas por ambas as partes. Sen IVE non hai garantía real nin opción de reclamar.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións