Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Vivienda > Aluguer

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Renda antiga: alugueres non tan privilexiados

Estes arrendamentos son fonte de preocupación paira inquilinos acosados e propietarios impacientes por actualizar a cota mensual

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 16deXaneirode2009
Img abuela gracia Imaxe: Elena A.

O Ministerio de Vivenda estima que aínda existen en España ao redor de 300.000 inmobles de renda antiga, cuxos inquilinos pagan una mensualidade só actualizable polo IPC. O seu carácter indefinido ha provocado que propietarios, promotoras inmobiliarias ou construtoras empreguen todo tipo de argucias paira procurar que o veterano inquilino abandone una vivenda na que leva residindo máis de media vida. Os arrendadores particulares tamén sofren esta tipoloxía de contratos, e rexeitan un modelo que estiman próximo á “expropiación indebida”, porque consideran inxusto que se lles impida ocupar a vivenda se a necesita un familiar ou colocala no mercado a prezos actuais. O certo é que a renda antiga é un quebradizo tanto paira os inquilinos acosados como paira os propietarios, impacientes por actualizar una cota moi desfasada.

Carácter indefinido

/imgs/2009/01/avoa-graza.art.jpg

Os denominados contratos de aluguer de renda antiga foron subscritos baixo a anterior Lei de Arrendamentos Urbanos (1964). A súa particularidade reside en que incorporaban un dereito de prórroga forzosa de alcance moi superior ao actual, que abarca a varias xeracións, mentres que as súas rendas son fixadas a moi baixa contía. Obedecen a medidas extraordinariamente protectoras, ditadas paira facer fronte á gran necesidade de vivenda e escaso poder adquisitivo da España de finais dos anos cincuenta. En 1985, o coñecido como “Decreto Boyer” suprimiu a obrigatoriedade de prórroga forzosa paira os contratos que se subscribieran a partir desa data e fomentou una primeira desregulación dos prezos. A desregulación ofrecería ás propietarios vías e perspectivas de negocio, segundo entendía o lexislador, e permitiría sacar á superficie vivendas baleiras paira xerar un mercado de aluguer. A longo prazo, a realidade é que o parque de aluguer de 1960 (40% do total) reduciuse á metade. En xuño de 2008, España dispuña de entre 1,6 e 2,7 millóns de vivendas baleiras, contando as acabadas e en promoción e as de segunda man baleiras, segundo o Anuario Estatístico do Mercado Inmobiliario Español 2008 que edita a consultora Acuña & Asociados.

Non se sabe de certo que porcentaxe de vivendas están gravadas por este modelo, pero os cálculos do Ministerio de Vivenda apuntan a entre o 12% e 22% do total de inmobles alugados. Este último dato corresponde a grandes capitais como Madrid, Barcelona ou Sevilla. A presión inmobiliaria en urbes de gran concentración de poboación provocou un aumento dos casos de acoso contra estes inquilinos, aos que antes en certo xeito se podería considerar privilexiados polas baixas cotas que pagan. Os atropelos na súa contra modificaron esa percepción. É o mobbing inmobiliario.

Este vocábulo, acuñado fai una década paira referirse ao acoso padecido polos arrendatarios de vivendas gravadas por renda antiga, aínda hoxe segue producindo unha infinidade de denuncias, a maioría das presentadas polos españois ante a Unión Europea, segundo a oficina do Defensor do Pobo Europeo. Isabel Torralba, presidenta da Cámara de Veciños e Inquilinos de Madrid, asociación que presta asistencia letrada a estes últimos, asegura que recibe ao redor de 25 consultas diarias de arrendatarios de renda antiga que sofren acoso inmobiliario.

Paxinación dentro deste contido

  •  Non hai ningunha páxina anterior
  • Estás na páxina: [Pág. 1 de 2]
  • Ir á páxina seguinte: Tretas »

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións