Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Roubos en domicilios

Os ladróns rouban cada hora en España ao redor de 9 vivendas
Por Ana Eva Jiménez 17 de Xuño de 2003

Ningún domicilio esta a salvo. Os amigos do alleo non teñen fixación por ningún tipo de vivenda nin un modus operandi concreto, simplemente observan a súa contorna e entran naquelas casas que parecen non estar habitadas. As vacacións de verán e Semana Santa convértense nas súas mellores aliadas. Por esta razón, antes de saír de vacacións comprobe a cobertura do seguro do seu fogar e tome as medidas pertinentes paira evitar que a súa casa sexa o obxectivo dos ladróns, e non estaría de máis realizar un inventario das pertenzas máis valiosas paira facilitar a súa recuperación.

Roubos en España

De xaneiro a xuño de 2002 o número de roubos en vivendas ascendeu a 39.846, sendo Valencia, con 11.095 casos, a comunidade máis prexudicada. As que menos danos sufriron, con menos de mil denuncias, foron Aragón, Estremadura, Navarra e Asturias. Entre as cidades máis problemáticas neste campo figuran Alacante, Valencia, Madrid e Barcelona. A Rioxa e Cantabria, con todo, rexistraron menos de 200 roubos, segundo os datos do Ministerio de Interior.

Os ladróns de domicilios, polo xeral – e segundo datos da Ertzaintza- adoitan ser delincuentes de pouca sonada, evitan problemas e non adoitan utilizar a violencia a non ser que se vexan acurralados. Os que máis accións deste tipo cometen son os delincuentes drogodependentes que se introducen nos domicilios co fin de facerse con calquera pertenza que poidan cambiar por droga. “Esperan a que as vivendas estean baleiras paira perpetrar as súas fechorías e actúan en solitario ou por parellas”, apunta a Policía Local de Leioa (Biscaia).

Outros datos, talles como os facilitados pola Garda Civil, revelan que en España, en 2002, operaban 486 bandas de delincuentes organizados. Delas, o 55%, 268 en concreto, estaban compostas por españois e estranxeiros, e un 26% por foráneos exclusivamente. A maior parte das redes de delincuencia dedicáronse ao tráfico de todo tipo de sustancias ilegais, seguidas das fraudes e estafas, tráfico de seres humanos e delitos contra a propiedade.

As fontes oficiais consultadas insisten en que son estas bandas as que maior risco levan. “Son cada vez máis numerosas e os seus membros están moito máis especializados. Rouban diñeiro, xoias e documentos, e en ocasións actúan por encargo”, explican. Controlan de maneira exhaustiva a vida das súas vítimas e chegado o momento, non lles importa se a vivenda está habitada ou non. Cando as vítimas fanlles fronte non dubidan en usar a violencia. “Adoitan estar formadas por membros do leste de Europa”, apunta a Garda Civil.

Pero, que fan os ladróns cos obxectos que subtraen dos domicilios?. Normalmente entréganllos a receptadores ou “peristas”, é dicir, ás persoas encargadas de comprar e vender pertenzas roubadas. Entre os efectos máis cobizados pola súa facilidade á hora de vendelos atópanse os pasaportes, xoias, material informático, cámaras fotográficas, aparellos de audio e vídeo, videoconsolas e diversas pezas de roupa, segundo despréndese de diversos artigos do Ministerio de Interior.

Empresas de seguridade e seguros

As empresas de seguridade privada en España non deixan de aumentar a súa facturación, e é que nestes momentos a seguridade converteuse nun ben inestimable. En 2001, por exemplo, recadaron un total de 1.562 millóns de euros (260.000 millóns de pesetas) e prevese, segundo os datos que barallan técnicos en seguridade privada, que en 2003 os efectivos de seguridade privada superarán aos dos corpos policiais do Estado.

Respecto da clientela deste tipo de empresas, a clase media-alta está a ser substituída por capas sociais máis modestas. Por esta razón, o número de alarmas de seguridade aumentou de forma espectacular, tanto en locais comerciais como en vivendas, sendo nestas últimas onde máis se está incrementando a instalación dos novos dispositivos de protección. Os sistemas utilizados son propios das películas de espías: sensores infravermellos de movemento, microcámaras de vixilancia e outros pequenos dispositivos que van conectados a unha central intelixente que avalía a situación de risco e avisan ao propietario do inmoble ou a un centro de seguridade que desprega outros modelos de vixilancia. Todo paira contrarrestar a astucia duns ladróns que cada día se fan con métodos máis sofisticados.

A instalación de alarmas depende máis de onde se cometen os roubos que das características dos domicilios, e é que nas casas particulares adóitanse contratar estes dispositivos de protección cando se produciron una serie de roubos na veciñanza. O prezo das alarmas depende do seu grao de sofisticación e do perímetro que deban protexer, pero, en liñas xerais, e segundo a páxina Web dedicada aos profesionais da seguridade privada (Cibervigil@nte), pódese adquirir un sistema de protección paira una vivenda a partir duns 350 euros. Así mesmo, existe una gran variedade de servizos complementarios de mantemento e control dispoñibles a partir de 15 euros ao mes.

Una vez cometido o roubo, a única esperanza céntrase no seguro. Para que este responda adecuadamente é deber do cidadán habelo elixido e pago con anterioridade e da maneira correcta. A maioría dos seguros do fogar cobren tantos roubos como atracos ao 100%, sempre que a vivenda áchese protexida coas seguridades declaradas polo tomador do seguro. Pero só cobren entre o 5% e o 10% nos casos de furto.

As diferenzas entre roubo e furto, tal e como aclara a policía autónoma vasca, radican nas condicións en que leva a cabo o delito. Si nunha subtracción incorren circunstancias de uso da forza (rotura de portas ou xanelas, ou caixóns, etc.) ou de uso da violencia (intimidación ou agresión), o delito é un roubo. No furto, os ladróns pódense levar a carteira sen que a vítima déase conta e sen recorrer á forza. No caso dun domicilio, se se deixa a porta aberta de pao a pao e alguén entra e leva algo, por exemplo, podería ser un furto, aínda que sempre caben matices (por exemplo, se entra en casa una persoa sen consentimento, pode estar a incorrer nun delito de violación de morada). Cada caso hai que analizalo por separado.

As compañías de seguros obrigan ao tomador a denunciar o feito ante a autoridade local da policía, alí mesmo é obrigatorio elaborar unha listaxe dos obxectos roubados e o seu valor, dentro das setenta e dúas horas seguintes ao coñecemento do feito. Outra das esixencias é quedar cunha copia da denuncia que se presentará posteriormente á compañía de seguros correspondente.

Consellos paira evitar roubos

Convén seguir certas pautas propostas polas diferentes Forzas de Seguridade do Estado:

  • Instalar una porta blindada. Costa aproximadamente 662,32 euros, IVE incluído: con fechadura de bombillo, 3 puntos de ancoraxe, 4 voltas de chave, cerco metálico, marco de ferro e folla blindada. Se isto non é posible, debe procurar que polo menos teña dous puntos de peche, e que non exista oco entre a porta e o chan.
  • Reforzar a parte das bisagras con pivotes de aceiro e ángulos metálicos que impidan apalancar.
  • Colocar na porta una mirilla panorámica que permita ver de corpo enteiro á persoa que chama. Uno dos factores que máis facilita o seu traballo aos ladróns é o costume dos cidadáns de pechar a porta con golpete. Nestes casos, todas as ferramentas que utilizan paira acceder á vivenda redúcense a un simple cartón de crédito ou un plástico duro. De nada serve una porta blindada si ao saír non se pecha con chave.
  • Instalar dentro de casa un dispositivo paira acender a luz do rellano da escaleira.
  • Pór persianas en todas as xanelas e balcóns e aseguralas cun ferrollo interior.
  • Colocar reixas naquelas xanelas de fácil acceso desde o exterior (non deixar entre as barras una separación maior a 12 cm).

Xamais hai que facilitar a entrada no inmoble a persoas descoñecidas, esixir sempre acreditación aos representantes de servizos técnicos (gas, luz, auga, etc.) e confirmala telefonicamente chamando á compañía á que pertencen, pero sen utilizar o número de teléfono que eles mesmos nos poden facilitar a través de cartóns falsos.

Precaucións

Se o período de ausencia vai ser longo, unhas vacacións por exemplo, as precaucións a tomar hanse de incrementar, tal e como aconsellan as diferentes Forzas de Seguridade do Estado:

  • En función da economía de cada cal, recoméndase instalar no domicilio todos os sistemas de seguridade posibles (portas de seguridade, reixas ou peches de terrazas, alarmas…).
  • Se se perderon as chaves, cambiar as fechaduras; tamén se se ocupa una vivenda na que anteriormente vivía un inquilino.
  • Antes de desaloxar a casa, comprobar que as portas e xanelas están ben pechadas.
  • Prestar especial atención ás xanelas que dan a patios: son os accesos que pasan máis ocultos á vista dos cidadáns e, por tanto, son zonas especialmente desprotexidas e cun risco mínimo paira os delincuentes.
  • A casa non debe dar a sensación de estar baleira. Recoméndase non pechar todas as persianas das xanelas ou polo menos non baixalas do todo, deixar roupa tendida, etc. Existen dispositivos electrónicos, baratos (temporizadores), que permiten programar o aceso de luces por zonas, acendéndoas e apagándoas en horarios distintos, pór en marcha a TV, o contestador do teléfono…
  • Non divulgar a súa ausencia. Comunicar só aos máis achegados onde poden localizarlle e deixar a chave a alguén de confianza que, na medida do posible, faga visitas ao domicilio e recolla a correspondencia da caixa de correos.
  • Non deixar diñeiro, xoias nin obxectos valiosos no domicilio.
  • Non deixar obxectos valiosos nas terrazas se estas non están pechadas.
  • Non esconder os obxectos de valor (xoias, cámaras, vídeos, reloxos,…) en sitios insospeitados: os que van tras eles son os que mellor os coñecen.
  • Tamén convén realizar un inventario que inclúa os números de serie de fabricación de certos aparellos, marca e modelo, unhas fotos que permitan a súa identificación e, si é posible, deixalos nunha caixa de seguridade cunha marca que os identifique. É a mellor medida que se pode tomar paira evitar o seu roubo e, se fose o caso, recuperalos con máis facilidade evitando a súa comercialización grazas a estes sinais personificadas.
  • A firma en documentos vale moito: procurar que non estean preto dos talonarios de cheques paira evitar falsificacións.
  • Non desconectar o timbre da porta, xa que é una sinal inequívoco de ausencia paira os ladróns.
  • Ante a presenza de calquera persoa estraña, avisar á policía. Tomar nota de calquera cousa ou vehículo que pareza sospeitoso.

Cando o roubo xa se produciu

Se o roubo xa se efectuou, o primeiro que debe facer é manter a calma; non tocar nin mover nada, non pechar ningunha xanela ou porta se estivesen abertas e non cambiar nada de sitio. O máis conveniente é esperar a que acudan os axentes ao lugar dos feitos e sen tocar nada, atender as súas indicacións.

Una vez superado o primeiro susto, convén presentar con rapidez a correspondente denuncia. Paira iso é necesario levar os documentos que acrediten a propiedade dos obxectos roubados. É importante transmitir ás forzas de seguridade calquera información á que se teña acceso (veciños, amizades, etc.) relativa ao suceso e pedir xustificante da denuncia, xa que pode facer falta paira a reclamación ante a compañía de seguros, tal e como se indica no apartado de “empresas de seguridade e seguros”.