Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Vivienda > Compra

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Subasteros inmobiliarios

Até hai uns anos as súas prácticas facían case imposible que un particular adquirise calquera ben embargado

Img subasta Imaxe: Jay Gorman

Nos últimos anos, e até hai só uns meses, a baixa taxa de morosidade no pago de créditos a bancos e caixas de aforro reduciu notablemente o número de poxas de inmobles embargados. Na actualidade, aínda que o índice de falta de pagamento de hipotecas comeza a ascender, está aínda moi lonxe das taxas alcanzadas nos 90, cando se produciu un auténtico “boom” na poxa de vivendas. Pero a desaceleración do mercado inmobiliario está a dar lugar a que as entidades financeiras que contan cunha inxente cantidade de inmobles utilicen de novo a poxa paira dar saída ás súas propiedades; poida que agora sexa o momento de adquirir un piso mediante este método, pois as iniciativas públicas e privadas melloraron moito un sector dominado, até hai uns anos, polos subasteros que, con métodos que ás veces rozaban a ilegalidade, facían case imposible a adquisición de calquera ben embargado. Aínda que hoxe en día seguen actuando, a súa presenza é menos perceptible.

Como traballaba un subastero

/imgs/2008/04/poxa.articulo.jpg

Os subasteros son persoas que se reúnen paira pactar os prezos que van pagar por determinados bens que salguen a poxa. O primeiro paso que dan é acudir aos xulgados paira ver as vivendas que se van a poxar e en que data, e estudar as débedas que teñen pendentes. Despois, reúnense paira ver que inmoble ou lote interésalle a cada un, e pactan un prezo máximo. As artimañas nas que se baseaban até fai non moito eran diversas, como obrigar ás persoas interesadas en conseguir un piso a pagarlles una cantidade por retirarse ou non poxar. Tamén podían absterse de participar a cambio de que outro subastero non encarecese o piso que lles interesaba. En calquera caso, era norma común vender posteriormente a vivenda a un prezo moito máis elevado respecto ao que pagaran na poxa.

Agora que pode volver rexurdir o negocio das poxas, tanto públicas como privadas, é máis difícil que se dean este tipo de prácticas ao límite da legalidade porque se tomaron una serie de medidas que pon trabas á actividade dos subasteros. Entre elas atópase o Regulamento Xeral de Recadación da Seguridade Social aprobado en xuño de 2004 que pon límites á súa actividade na compra de pisos embargados.

Os subasteros nunca perden, ou mellor devandito, nunca perdían. Normalmente, tras ver a información relativa aos pisos no xulgado e acordar cos seus compañeiros o prezo máximo, buscaban achegados a quen vender o “choio” una vez conseguido. Particulares, empresas ou entidades bancarias formaban parte da súa clientela. Deste xeito, podían conseguir una gran cantidade de pisos a prezos ridículos. En todo caso, se alguén quere participar na poxa ha de facelo a través deles e tras pagar a consecuente comisión. Ás veces, os propios clientes foron enganados polos subasteros e adquiriron inmobles que, despois, non resultaron ser tan bos como pensaban -os inquilinos vivían alí e era necesario botarlles mediante un proceso xudicial, tiñan máis cargas económicas do que inicialmente se lles dixo…-.

Problemas coa Xustiza

Segundo declarouse en xuízos celebrados en España contra os subasteros, existe a sospeita de que algúns bancos e caixas de aforro puidesen estar nalgún caso relacionados con estes grupos. Páganlles con anterioridade á poxa e, posteriormente, se a entidade non queda os inmobles en propiedade adxudícallos por un prezo maior aos seus mellores clientes. Algúns funcionarios tamén foron condenados pola Xustiza, xa que ás veces a súa complicidade era manifesta.

Pero até hai pouco tempo, os subasteros non só puñan en evidencia a mala organización do sistema público de poxas e entorpecían a adquisición de bens por parte dos compradores honrados, senón que ocasionaban que miles de familias caesen na ruína. Cando se poxa una vivenda embargada -debido ás débedas acumuladas polo dono- uno dos obxectivos que se busca é saldar a cantidade impagada e que a familia propietaria reciba o resto do diñeiro obtido. Normalmente, o inmoble véndese por unha cantidade máis baixa que a que marca o mercado libre. En moitas ocasións, o piso é embargado porque o titular non pode facer fronte ao pago dunha pequena débeda. A vivenda saía a poxa e o subastero leváballa por un prezo que podía ser até catro veces inferior ao real, co que a familia se atopaba na rúa e sen o diñeiro que podería obter se a poxa realizouse sen este tipo de prácticas fraudulentas.

Cando o índice de morosidade empezou a reducirse, a principios desta década, o sistema de poxas de bens embargados empezou a decaer. Pero os subasteros souberon reciclarse. Na actualidade, moitos reconverteron o seu negocio e son propietarios de sociedades inmobiliarias.

Paxinación dentro deste contido


RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións