Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Vivir nunha urbanización

Parellas novas con fillos de pouca idade son os principais demandantes destas vivendas
Por Andone Marín 11 de Setembro de 2008
Img piscina comunitaria
Imagen: galfred

Tranquilidade, sensación de seguridade e instalacións deportivas e lúdicas a pé de escaleira. En definitiva, calidade de vida. Isto é o que moitas persoas buscan á hora de elixir o seu lugar de residencia. A urbanización privada, polos seus especiais características, converteuse en opción de quen buscan fuxir do bulicio da rúa e un ambiente sosegado e familiar. Precisamente porque conta cunha contorna que procura liberdade, aínda que con seguridade, parellas novas e con fillos de pouca idade son os maiores demandantes deste concepto de vivenda.

Un espazo comunitario

Una urbanización privada acolle todo un abanico de opcións de vivenda, cunha oferta variada paira necesidades e petos en grao sumo dispar. Do mesmo xeito que calquera outro domicilio que dá á vía pública, dentro de una urbanización privada, o noso fogar pode consistir nun pequeno ático ou nun chalé de luxo, con todas as variables intermedias.

A diferenza máis destacable na práctica é contar cunha zona exclusiva de recreo

Este tipo de vivenda é un espazo de propiedade privada, xeralmente pechado, que pode estar constituído por vivendas unifamiliares, encostados, bloques de vivendas ou mesmo parcelas nas que edificar o novo fogar. Os propietarios desas vivendas ou parcelas comparten a propiedade dun espazo común con zonas axardinadas e instalacións deportivas ou recreativas comúns. Esta é a diferenza máis destacable na práctica: contar cunha zona exclusiva de recreo paira o uso e goce dos veciños.

Ambiente familiar

Si hai algo que destaque entre as bondades que subliñan quen viven nunha urbanización privada, é o ambiente familiar que se respira. Contar cun espazo ao aire libre pero que ao mesmo tempo estea pechado para que os nenos xoguen e campen ás súas anchas sen ter que preocuparse fai das urbanizacións privadas una opción moi válida paira as familias con fillos de pouca idade. Non en balde, tal como explica Rosa Barciela, responsable de vendas dunha delas, afirma que o perfil do comprador coincide co de “parellas novas con nenos, ou mozos que se van a casar”. Barciela destaca a importancia que se dá a que “os nenos poidan gozar dunha zona privada, tranquila, sen coches e con seguridade, en lugar de estar na rúa ou en sitios pechados”. Ademais, a partir das relacións que establecen con outros nenos da urbanización, “os nenos organizan a súa propia vida social”,e xéranse cuadrillas segundo idades”.

Precisamente paira os habitantes máis novos da urbanización, estes espazos comúns posibilitan o desenvolvemento de diferentes actividades paira ocupar o seu tempo libre, por exemplo, no verán, mentres os seus pais traballan ou se dedican a outras actividades. Algunhas empresas dedícanse a organizar actividades deportivas a medida de cada urbanización e grupo de idade, xa sexan clases de pádel ou tenis, natación, talleres e xogos, para que os pequenos gocen sen ter que desprazarse e ao coidado dun responsable, xa sexa un educador, animador, técnico deportivo ou monitor de tempo libre, segundo o caso.

Contorna verde

Una urbanización privada ofrece ao que vaia vivir nela una serie de pluses que a fan atractiva. O ambiente familiar é un deles; o extra de seguridade, outro: o feito de ser un espazo pechado e de acceso restrinxido, ao que só poden acceder os veciños ou as persoas convidadas por eles, supón una barreira a presenzas sospeitosas ou indesexables, así como ás tentativas de roubo.

No que se refire á súa situación, hai una importante oferta de urbanizacións que se constrúen preto de parques, en zonas de praia ou outras contornas naturais que contribúen a unha maior calidade de vida. Cando non é así, mesmo en plena urbe, pódese gozar, polo menos, dun espazo axardinado que illa do trafego da cidade. Non poucas veces, ademais, e en contra da crenza que relaciona urbanización con distancia e difícil acceso á cidade e as súas virtudes, conxúgase a localización nunha contorna “verde” coa proximidade (mesmo a só uns minutos a pé) do centro da cidade, sobre todo no caso de cidades pequenas ou capitais de provincia.

Instalacións e servizos comúns

A oportunidade de poder gozar de determinadas instalacións, servizos ou equipamentos na propia casa é, sen dúbida, uno dos maiores atractivos de vivir nunha urbanización privada. Un paseo polo céspede, un partido de squash sen desprazarse a un polideportivo ou baixar en chanclas e coa toalla ao ombreiro a darse un mergullo na piscina son un “luxo”. Loxicamente, todos estes “extras” supoñen uns gastos de mantemento aos propietarios, aínda que por outra banda, poden verse como una oportunidade de contar cun abanico de comodidades que individualmente non poderían permitirse e en comunidade poden resultar “asumibles”:

  • Piscina. Non existe en todas as urbanizacións, pero moitas delas contan con polo menos una, ou mesmo dúas (una paira adultos, e outra infantil). Polos coidados que esixe, é un dos conceptos que leva boa parte da contribución á comunidade. O mantemento e enchido da piscina, e a contratación dun socorrista (obrigatoria a partir de certo número de veciños) no verán custa uns 3.600 euros anuais de media.
  • Instalacións lúdicas e deportivas. Moitas urbanizacións dispoñen de pistas paira practicar deporte, moi habitualmente de paddle ou tenis. En ocasións pódese contar cun ximnasio, e nas máis luxosas hai até club hípico.

    Mesmo en plena urbe pódese gozar de espazos axardinados que illan do trafego da cidade

  • Seguridade. Una urbanización é una propiedade privada e ten acceso restrinxido, polo que adoita estar pechada. A seguridade da mesma pódese materializar en diferentes elementos: desde o simple enreixado de acceso con chave ou as portas blindadas, á seguridade mediante porteiros físicos, pasando polos sistemas de circuíto pechado de televisión e alarmas.
  • Conserjería. Cando o hai, o conserxe contribúe tamén á seguridade, ao ser quen controla a entrada de persoas nas instalacións, así como as que son alleas á comunidade. Pero ademais, pode encargarse de diferentes labores, como xestionar a correspondencia, supervisar que os servizos funcionan e informar as incidencias á administración e á xunta, controlar o mobiliario comunitario, substituír a iluminación que non funciona, axustar fechaduras estragadas e arranxar pequenos danos ou sacar á rúa os cubos de lixo. Pode haber servizo de conserjería a tempo completo ou parcial, segundo as necesidades.

Maior gasto de comunidade

Entre os inconvenientes de vivir nunha urbanización con tantos servizos atópase, obviamente, o elevado custo dos mesmos. Este verase reflectido na cota que se debe pagar en concepto de comunidade. Precisamente, una das diferenzas entre unha comunidade de veciños dun bloque tradicional e a dunha urbanización privada é que este recibo é moito máis avultado nesta última que na primeira.

O que corresponda pagar de comunidade dependerá do número e características das instalacións comúns, da cantidade de servizos contratados (limpeza, mantemento de xardíns, conserjería…), do número de veciños e da porcentaxe da parte comunitaria da que sexamos propietarios. A título de exemplo, nun piso de 120 metros cadrados cun garaxe de 60, situado nunha urbanización de 6.000 metros cadrados, cunha comunidade de 30 veciños, sen máis instalación deportiva que una piscina de 120 metros cadrados de superficie, e zona axardinada, sen conserxe nin porteiro, poderíanse pagar entre 160 e 200 euros mensuais. Normalmente, a comunidade de portal e a xeral inclúense nun mesmo recibo.

O principal inconveniente de vivir nunha urbanización é o elevado custo da cota de comunidade

Lograr, con todo, que a factura da comunidade non alcance cantidades astronómicas é posible, aínda que se conte con varias instalacións que manter. Así o asegura Rosa Barciela, quen afirma que vivir nunha urbanización non ten por que ser a opción de economías especialmente avultadas, “aínda que si dun nivel medio-medio alto”. E hai maneiras de aforrar. Referíndose á urbanización da que ela é responsable, Barciela subliña que está situada xunto a un parque e que na zona interior conta con moitas zonas de area paira evitar gastos de servizos de mantemento de xardíns e auga. Respecto á auga das piscinas, trátase con sales en lugar de con cloro químico, una opción moito máis económica e segura, segundo afirma.